de ontdekking van mijn leven

groeimindsetDe flik-flak.
De tennis-opslag-service. Tennis hoe dan ook.
Het elementaire systeem.
De noot houden.

Ze hebben met elkaar gemeen dat ik het niet kan.
En niet een beetje niet,
ik ben een ramp op die gebieden.
En op nog zoveel andere gebieden.
Ik stuntel en blunder.

Ik blunderde ooit ook
grandioos
in het foto’s maken.
Tekende stuntelend.

Maar zeven jaar geleden kwam er een klein meisje in mijn buik wonen,
ontdekte ik het bloggen
eerst over haar, later ook zakelijk
en wilde ik dat opleuken met eigen foto’s.
Om daar nou steeds een ander voor te vragen…
Dus ik ging zelf maar aan de slag.
Stuntelend. Blunderend.

groeimindset infographicOp ongeveer dezelfde manier
ontdekte ik dat ik mezelf ook best kon leren tekenen
handletteren
vormgeven
cursussen ontwikkelen
en kleuterjuf-zijn (ik kreeg ooit een onvoldoende voor mijn stage).

Ik heb het allemaal geleerd.
Stuntelend. Blunderend.
En uiteindelijk glunderend.

Vol vertrouwen de wereld aangaan.
Ik gun het de kleineriken.
Ik gun het mijn kleuters.
Ik gun het mijzelf.

Echt. De ontdekking van mijn leven.
Van mezelf te ontdekken dat ik ‘alles’ kan leren!
Het geeft vertrouwen,
motiveert me om nieuwe dingen aan te pakken.
En jij, gun jij jezelf en de kinderen om je heen ook zo’n frisse mindset?

DSC_0405Kijk ook eens terug.
Naar waar je eerder in blunderde en stuntelde.
En wat je nu glunderend doet.
Maak een piepklein lijstje in je hoofd
of zet het op een poster boven je bed. Whatever.
Zorg ervoor dat je het WEET en VOELT:
Wat je lastig vindt kun je leren.

Dat is het begin van een groeimindset.
Oooh, en als je die eenmaal tot je neemt
ligt de wereld aan je voeten!

Heb je kinderen om je heen?
Kijk samen
naar tekeningen, foto’s of filmpjes
van toen zij klein waren.
Wat ze toen nog moeilijk vonden
en nu een makkie voor ze is.
Kijk samen terug naar naar jouzelf,
wat jij eerder moeilijk vond.

Doe het samen.
Voor jouzelf
en voor hen.

Want kinderen
leren nog het meest
van wat ze jou zien doen.

rozen voor de juf

Dit is een bericht speciaal voor de kinderen. Een voorleesverhaal. Roep ze er maar bij!

Ken je Molly al? Molly kan jou helpen, als je ergens mee zit. Want Molly kent heel veel kinderen die ook ergens mee zitten. En jij krijgt te horen hoe ze dat hebben opgelost. Zodat jij dat misschien ook kan gebruiken. Voor jezelf, of voor iemand anders.

een roos voor de juf ekkomi molly‘Goedemorgen juf Jet!’ ‘Goedemorgen Molly. ‘Is Meg al in de klas?’ “Nou kijk maar even, dan zie je het vanzelf.’ Meggie’s plek is nog leeg. Maar als ze door het raam van de klas naar buiten kijkt ziet ze Meggie aan komen lopen. Ze kijkt verdrietig. En boos zelfs een beetje. Haar papa heeft zijn hand op haar rug en een frons tussen zijn ogen. Als Meggie de juf een hand geeft bij de deur, ziet Molly dat de juf heel erg naar Meggie’s gezicht kijkt. Maar ze zegt er niks over. ‘Wat heb jij daar mooie rozen in je haar! ’Juf Jet is dol op rozen. Dat weet Molly wel, want ze draagt bijna elke dag wel iets met rozen. Net als haar beste vriendin trouwens. Vandaag dus in haar haar. Meggie gaat zitten. Er kan nog geen lachje vanaf. Ze zegt niks en kijkt naar haar tafel. De juf doet de deur dicht en ze gaan aan het werk.

‘Meg, wat is er? Je kijkt verdrietig en je zegt helemaal niks.’ vraagt Molly als ze in de pauze naar buiten lopen.  Meggie zucht. Molly weet dat Meggie het wel zal vertellen daarom wacht ze rustig af terwijl ze naast haar loopt. En jahoor… Na een paar zuchten kijkt Meggie haar aan. Met grote traanogen. ‘Ik weet het eigenijk niet Mol. Maar ik heb altijd zo’n buikpijn in de ochtend.’ ‘Maar je weet niet hoe dat komt?’ ‘Nee , ik weet niet hoe dat komt. Ik weet wel dat het alleen op schooldagen is.’ Daar komt juf Jet net aan. ‘Hee, Meggie, mag ik je wat vragen over wat ik je net hoorde zeggen?’ ‘Wat dan?’ ‘Je vertelde net dat je zo’n pijn in je buik hebt. Kun je mij vertellen hoe die pijn eruit ziet?’ Meggie kijkt  haar juf met een gek gezicht aan. ‘Maar ik voel het alleen maar. Ik zie het niet hoor!’ ‘Nee, dat weet ik wel. Maar als je het wel kon zien, hoe zou het er dan uizien?’

‘Begin maar eens met aanwijzen waar je het voelt. ‘ Meggie wijst naar een plekje op haar buik. Als de juf daarna vraagt hoe groot het is en welke kleur en vorm het heeft  vertelt Meggie van alles over de buikpijn. En de juf blijft er vragen over stellen. ‘Jee, Meg dat je dat zo goed weet! ’zegt Molly als  ze naar binnen lopen. ‘Ja, nou hè!’ zegt Meggie met een voorzichtig lachje.

Onder het werken gaat de juf bij Meggie aan tafel zitten. Ze zitten zacht met elkaar te praten. Als juf wegloopt ziet Molly ziet dat Meggie haar kleurpotloden pakt. Ze tekent met het  puntje van haar tong uit haar mond een prachtige rode roos. Ze is er best lang mee bezig maar de juf zegt er niets van als ze langsloopt. ‘Ik vind hem echt heel mooi’ zegt Molly terwijl ze naar de rekenkast loopt. Meggie kijkt haar glunderend aan. ‘Ja hè. Deze roos komt  in mijn buik. Op de plek van mijn pijn.’ ‘Maar waar is je pijn dan?’ ‘Die heb ik samen met de juf weggegooid. Daarna heb ik het plekje gepoetst en nu kan deze roos er dus in.’ Molly vindt het best een beetje raar. Maar ach, wat maakt dat uit. Als het Meggie maar helpt.

‘Goedemorgen juf Jet!’ ‘Goedemorgen Molly.’ ‘Is Meg al in de klas?’ “Nou kijk maar even, dan zie je het vanzelf.’ Meggie zit op haar plekje naar haar tekening te kijken. Op het bureau van de juf staat een vaasje met een prachtige roos. Rood. En zelfgemaakt. Die kunnen maar van één iemand zijn…

 

 

Ooit. En dit nu hier.

Untitled design (1)Soms blijf thuis met feestjes. Net als die ene keer. Die middag dat Mevrouw van 4 op de fiets stapt, zei dat ik haar los mocht laten. Die middag dat Mevrouw van 4 ineens een ‘fietsende kleuter’ werd.

Ik weet, ooit, is er stilte hier in huis. Dan zit ik hier, in mijn keurig opgeruimde woonkamer, met schone vloer en hoor ik enkel het geluid van geen-spelende-kinderen. Ook niet in de ochtend, als het buiten nog donker en dus nog een soort van nacht is.

Ik weet, ooit, graaf ik in mijn geheugen, en probeer ik het geluid te vinden van hun lachjes, hun verhaspelingen, hun moppers. Dan vraag ik me af hoe het met ze is. Hoe het alledaagse leven op hen reageert. En zij op het alledaagse.

Ik weet, ooit, bellen ze me, midden in de nacht, vanuit het café of vanuit een ver, ver land en ben ik zo ongelooflijk blij ze te horen. Dan lachen ze me uit om mijn sentimentele gedoe.

Ik weet, ooit, word ik wakker, uit mezelf. Hoor ik enkel het geneurie van een huis vol herinneringen. Dan denk ik aan nu. Ben ik mezelf dankbaar dat ik niet naar dat feestje ging, maar mee naar de speeltuin met de fiets. Dat ik het magische in het gewone vond. En ga ik feesten. Vier ik het leven waar ik voor koos. Met heel mijn hart.

Dit nu hier. Dit is het later waar ik van droomde. Intensief, bijzonder en vooral, zo tijdelijk.

Rudolf als inspiratiebron

rudolf als inspiratiebronKen je het verhaal van Rudolf? Wat een prachtige inspiratiebron om je eigen anders-zijn eens om te denken naar een schat!

Want Rudolf is een rendier met een lichtgevende neus. Vroeger lachten alle andere rendieren hem uit. Maar de kerstman vond het wel handig, zo’n rendier die hem kon laten zien waar hij vloog. En vanaf dat moment is hij een soort opper-rendier geworden van de kerstman. Juist door zijn lichtgevende neus! Rudolf heeft van zijn anders-zijn een schat gemaakt.

Misschien heb jij ook wel iets waar je niet zo blij mee bent. Wat vind jij minder leuk aan jezelf? En wat is er waardevol aan? Wat geeft het je? Waar kan het jou of iemand anders mee helpen? Hoe kun jij van jouw anders-zijn je schat maken? Ik ben ontzettend nieuwsgierig naar jouw verborgen schat!

glunderende-juf-alert!

12079569_919027004835230_6704888170793366931_nVanmiddag na school, vroeg Silke(5) me om mijn ogen dicht te doen. Ze was even in de weer en toen ik mijn ogen weer open mocht doen zat de opstekerketting om mijn nek. Omdat ze vond dat ik iets liefs had gezegd.

Wat is ‘ie mooi hè, onze opstekerketting? Ieder kind viltte een eigen kraal, wie een opsteker verdient krijgt de ketting om. De ketting reist in onze klas van nek naar nek. Vandaag kreeg ik ‘em dus. En voelde ik wat de opstekerketting met je doet. Veel!

kiekeboe!

Je hebt het jezelf vast wel eens tegen een kind horen zeggen: ‘Hee, waarom doe je nou zo? Zo ken ik je  helemaal niet…’

verstoppertjePff, dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden! Weet jij het? Waarom doet dat ene complimentje je zo goed? Waarom heb je zo’n zin in dat avondje uit met vrienden? Waarom krijg je kriebels in je buik bij het zien van je kind? Omdat er behoeftes mee worden vervuld! Bijvoorbeeld de behoefte om gezien te worden, plezier en verbinding.

Achter ieder gedrag gaat een behoefte schuil. En als die behoefte niet vervuld wordt, dan vraag je er wel om. Ja, dat doen wij. Ik, jij en kinderen. Met woorden, maar veel vaker nog met gedrag: Dat meisje dat rond sinterklaastijd over grenzen heen ging was op zoek naar duidelijkheid. Dat kind dat op het steeds de zandkastelen van anderen omgooide was op zoek naar contact. Dat jongetje dat wegliep van school wilde gezien worden.

 

Behoeftes kunnen onderverdeeld worden in behoefte naar

*betekenis (begrijp mij, doe mee, ik, kijk, zie mij, groei, snap, geloof, leer, ontdek, ik kan het, laat mij, probeer, wil, leg uit)

*gezondheid (raak aan, bescherm, beweeg, adem, rust uit, veilig, eet, drink)

*spelen (grapjes, plezier)

*autonomie (zelf, vrij)

*verbinding (laat zien, voel, samen, lief, help, respect)

*oprechtheid (eerlijk, vertrouw)

‘Die behoeftes spelen verstoppertje! En net als ieder kind, willen ze dolgraag gevonden worden. ‘

Die behoeftes spelen verstoppertje! En net als ieder kind, willen ze dolgraag gevonden worden. Aan ons om ze te vinden. Zoek de behoefte achter het gedrag. Als je weet wat de behoefte is, dan kun je samen bedenken hoe die vervuld kan worden. Reken maar dat dat wat zoekwerk kost! Maar het scheelt een hoop frustratie, het geeft richting en het helpt jou en het kind. Daar gaat het toch om?

mijn bitterzoete zomer

Let love rule, of: over hoe rauw verdriet ook mooi kan zijn

Bovengenoemde tegeltjeswijsheid was één van de favoriete wijsheden van mijn lieve mamsie. En nu is ze er lekker toch een beetje bij, gezellig toch! Vindt zij ook, weet ik zeker.

Bovengenoemde tegeltjeswijsheid was één van de favoriete wijsheden van mijn lieve mamsie. En nu is ze er lekker toch een beetje bij, gezellig toch! Vindt zij ook, weet ik zeker.

Ik durfde er nooit aan te denken, bang voor het verdriet en de donkerte die mijn leven zou gaan beheersen, maar deze zomer overkwam het me toch behoorlijk plotseling: ik verloor mijn moeder. Voor altijd.

Verdrietig was het, afscheid te nemen van mijn lieve, warme mamsie. Toch, ik ontdekte dat verdriet, hoe rauw ook, verschrikkelijk mooi kan zijn. Met lichtheid, vrolijkheid en zelfs geluk gepaard kan gaan. En echt, dat had ik niet gedacht.

Juist in deze tijd kon ik mijn ontvankelijkheid voor klein geluk goed gebruiken. Ik plukte oneindig veel dankbaarheidsbloemkes, van grijnzen tot blikken en woorden. Van intimiteit met mijn moeder tot verbondenheid met mijn broers, zus en vader.

Het was het lijstjes-maken dat me redde. Lijstjes met mooie momenten, met wat ik van haar geleerd heb, met herinneringen. De lijstjes schreef ik niet, ik tekende ze. Voor mij werkte het, omdat woorden soms niet toereikend zijn. Omdat het fijn is om even niet met mijn verstand bezig te zijn, maar met mijn hart.

De heftige week in het ziekenhuis en de daaropvolgende intense dagen van het Grote Afscheid veranderden mijn leven en mijn kijk erop. Het bracht me meer dan ooit terug bij de essentie: liefde, echtheid en dankbaarheid.  Daarom was het verwarrend genoeg niet alleen een heel verdrietige, maar ook een heel mooie zomer.

Heus, ik weet, ik ben er nog lang niet klaar mee. Het feit dat ze er niet meer is, dat ik die kleine dingen niet meer kan vragen, dat ik geen blikken meer uit kan wisselen, alles. Ik ben er nog niet klaar mee. Eerlijk, ik denk dat ik daar nooit klaar mee zal zijn. En ik hoop dat ik mezelf daar altijd de ruimte voor zal blijven geven.

Maar voor nu is het even genoeg. Ik merk dat ik weer zin heb om door te gaan. Met jou, met jullie, met alle online cursussen die steeds meer vorm krijgen en met  het helpen van kinderen, ouders en leerkrachten. Om manieren te vinden om weer te glunderen. En ja, als het mij lukt om dit verdriet met deze lichtheid, vrolijkheid en geluk te benaderen, dan moet ik jou daar toch ook bij kunnen helpen?

In één van de eenzame uren in het ziekenhuis kwam ik erachter dat mijn how-to-really-love-a-child-kaart meer dan ooit klopte: zó heb je lief. Of het nou om kinderen, vrienden, ouders of wie dan ook gaat.

Het hielp me door de zomer heen: de liefde, dankbaarheid en ontvankelijkheid voor klein geluk. Er is niet De Manier om ermee om te gaan. Maar voor mij werkte het. En bracht het toch de zoetheid van de zomer.

plot twist

wandelingetjeOnze anderhalve-dag-oppassende oma op vakantie, studiedag en juffendag (lees: 2 extra werkdagen) op school, verhinderde schoonmaakster en dan afgelopen dinsdag ook nog de Avond der Avonden. Matty. Matty! Ben je er nog?

Nee dus. Vannacht vroeg ik me af waar toch die onrust vandaan kwam de afgelopen dagen. Tot ik me realiseerde dat ik al mijn rustpunten kwijt was deze week. Gelukkig is daar nog Meneervan41 die me dapper kalmte toewuift. Maar toch, die rustpunten, daar moet ik zelf voor zorgen.

We haalden Mevrouwvan4 op, dronken appelsap en ijskoffie in ons lievelingstentje, boekten meteen het voorleesontbijt. Ik regelde een oppas voor dat feestje vanavond, Meneervan41 kwam wat vroeger thuis, en wandelde met ons door de natuur en we picknickten met pizza in onze eigen tuin. Op de plaats RUST. Oké, nog niet helemaal, maar we zijn op de goede weg.

Mijn les van vandaag: Koester je rustpunten. En als je ze even kwijt bent, roep ‘plot twist’ en las ze in. One size, fits all.

tof kind-een hart onder de riem

tof kind-ekkomiHet wemelt ervan, om me heen, bij mijn vrienden, ouders in de praktijk en in de klas: ouders  die zich af te vragen of ze ’t allemaal wel goed genoeg doen. Maar eerlijk is eerlijk, zelfs in  in mij zitten allemaal stemmetjes zich dat af te vragen. Voor die twee lieve druiven thuis (wie mij volgt op instagram en twitter kent ze als #meneervan 1 en #mevrouwvan4), maar ook voor die 28 heerlijke leukerds in de klas. Dus ja, een quote uit het hart.

‘Achter ieder tof kind staan een vader en moeder zich af te vragen of ze’t allemaal wel goed genoeg doen.’ 

Ben benieuwd wat jij ervan vindt! Ik heb een mooie poster met de quote gemaakt, die je als  nieuwsbrieflezer exclusief (!) mag downloaden. Schrijf je dus snel in op de nieuwsbrief!

Trouwens, ik zit eraan te denken om de poster aan te passen voor leerkrachten. Zodra er zich 70 leerkrachten op de nieuwsbrief hebben ingeschreven, pas ik de quote aan voor leerkrachten. En die stuur ik dan naar je op, naar alleen de leerkrachten dus.

 

ochtendverstilling

ochtendverpozing ekkomiIn de verte hoorde ik een sirene. En nog verder weg, of was het dichterbij?, hoorde ik het verkeer razen over de randweg. Ik hoorde eenden, koolmeesjes en eksters. En het allerdichtstebij de fijnste stemmen van de hele wereld, die van mijn liefjes.

Ik zag de bloesemboom van de achterburen, rook de dauw op het gras. Ik nam een slok van mijn water. Oké, een beetje fris was het wel. Maar dat is ook niet zo gek, het was nog geen april en 8 uur in de ochtend. En ik zat buiten in mijn pyjama.

Het begon allemaal op een zaterdagavond begin maart. Toen ik in een opwelling bedacht dat ik de online training die ik wilde gaan geven, best in kon luiden met een gratis 10-daagse. Diezelfde avond nog stroomden de eerste aanmeldingen binnen.

De cursus maakte niet alleen de deelnemers, maar ook mij blij, bewust en enthousiast. Want hoe tof is het om met dat wat jij op het ene moment bedenkt, het volgend moment bij meer dan honderd mensen in het hart te raken?

ochtendverpozing flowkalenderToen de cursus een paar dagen bezig was, viel mijn oog op de flowkalender die bij ons aan de muur hangt. Met de tip om de dag buiten te beginnen. Voordat je de ochtendhectiek in gaat. Oeh, dat klonk goed! Maar ook twijfelde ik even, want als ik deze zou delen, moest ik het zelf als ‘juf’ op zijn minst gaan proberen. Zou ik..?

Dus ja, sinds een paar weken sluip ik in de ochtend even naar buiten, loop een rondje door de tuin, sta stil of ga even zitten. En ik ben er. Op dat moment. Een kleine investering, met een groots gevoel. Heerlijk is het, even de rest van de wereld buiten te sluiten in mijn eigen bubbeltje. Even rustig mijn voeten stevig in de dag te zetten. Om de rest van de dag in diezelfde stevigheid en met diezelfde rust door te gaan.

‘sinds een paar weken sluip ik in de ochtend even naar buiten, loop een rondje door de tuin’ 

En zo vond ik in de ochtendverstilling weer een nieuwe one-size-fits-all-oplossing. Want je hoeft geen moeder te zijn om je dag zo te beginnen. Ook voor hardwerkende zakenmannen, creatieve schrijvers of drukbezette oma’s is het weldadig. Ik weet het zeker.

Het kan gewoon op jouw manier, de moeders in mijn cursus hebben er stuk voor stuk een eigen invulling aan gegeven: alleen op weekend-dagen, voor het open raam aan de keukentafel of al joggend. Probeer het gewoon even, al is het maar één keer! Helemaal leuk als je’t met ons deelt. Op instagam, twitter of facebook met de hashtag #ochtendverstilling. Zodat we elkaar kunnen inspireren.