Categorie archief: overig

terug-naar-schoolpraatjes

20914185_1610512572353333_6147009380913663990_n

Nu ik deze blog schrijf,
zijn de kleineriken al een hele ochtend aan het hutten-bouwen.
Spelen, spelen, spelen.

Alles wordt verwerkt in de voor-nep-wereld.
Ze zijn al heel veel op de voor-nep-school geweest.
Mevrouw van 6 als juf.
Meneer van 4 als kind.
Voor nep dan hè.
Nog wel.

Ze hebben nog een week.
En dan gaat dus ook Meneer van 4 voor het eerst naar school.
Dynamisch en spannende tijd.
Voor hen en voor ons, de groteriken.

Mevrouw van 6 krijgt een nieuwe juf
en zelfs een hele nieuwe klas.
Meneer van 4 krijgt een nieuw leven bijna.

Hoe dan ook terug in het ritme
en een hoop te groeien.

Of kinderen nou staan te popelen of te stribbelen,
het is fijn voor ze om al het nieuwe een plaatsje te geven in hun hoofd.
Het is lekker om vooruit te kijken en doelen te stellen.
Dat geeft richting.
En of jij nou juf, meester, papa of mama bent,
jij als groterik kunt ze laten glunderen
en de betovering van een nieuw begin laten beleven
met deze terug-naar-schoolpraatjes:

*Wie wil je het liefste weer zien?

*Wat zou je van je juf/meester willen weten?

*Waar heb je zin in?

*Wat wil je leren?

*Wie heb je gemist?

*Wat ga je als eerste doen als je in de klas aankomt?

*Wat is er aan jou veranderd deze zomervakantie?

*Wat weet je al van deze klas/juf/meester?

*Waar ben je nieuwsgierig naar?

*Wat heb je gemist?

*Wat ga je als eerste doen als je op het schoolplein loopt?

*Wat voor lunch/fruit/drinken wil je meenemen op je eerste schooldag?

Op school leer je veel.

Het grappige is dat je in je vakantie stiekem ook heel veel leert.  

*Wat heb jij geleerd in de vakantie?  (Tip van Marleen Loeff)

*Wat van-het-geleerde kun je op school vertellen of laten zien? (Tip van Marleen Loeff)

*Wat van-het-geleerde ga je gebruiken op school?

*Hoe ga je dat doen

*Hoe ga je dat gebruiken?

Ik vul deze blog de komende dagen aan met meer praatjes! Heb je goede suggesties voor praatjes of andere weer-naar-school-tips (wel authentiek en van jezelf), laat het me even weten! ik zet ze er misschien wel bij, met bronvermelding naar jou uiteraard.

krul van de juf-over oefenen in de vakantie

20841020_1605903939480863_7458526129726824110_nEen krul van deze juf! Voor jou en voor je kleinerik. Zelfs als je niet geoefend hebt met lezen deze vakantie.

Ik zie en hoor het langzaam weer om me heen: moeders die denken dat ze zich schuldig horen te voelen omdat ze in de zomervakantie niet voor school geoefend hebben.

Trust me, lieve mama of papa. Je kleinerik is meters gegroeid deze vakantie! Hij heeft vast onwijs hard gespeeld, zijn sociale skills geoefend, geklommen, aan zijn talen gewerkt, gerend, nieuwe spelletjes en veel van de wereld en het verleden geleerd.

Hij heeft vast al-het-geleerde-van-afgelopen-schooljaar eindelijk eens een plek kunnen geven en kunnen verwerken. Hij is vast met zijn koppie tot rust gekomen.

Als Montessori-juf zie ik ‘mijn’ kinderen na de zomervakantie steeds weer terug. En reken maar dat ze letterlijk gegroeid zijn, als andere, grotere kinderen het schooljaar starten. Klaar om uit de vakantieleesdip te pieken.

Meters gegroeid. Dankzij jou, lieve mama of papa. Omdat jij ‘m dat spelen gunde. Well done!

what de world needs now…

Ik zal het maar eerlijk bekennen; ik laat veel nieuws aan me voorbijgaan. Zelfs wereldleed. Ja, echt. Ik ben er niet trots op, wel weet ik dat dat mijn manier is om te dealen met deze wereld.

Juist dat wat dichterbij gebeurt, dat waar ik wel een verschilletje in kan maken, dat raakt me meestal al hard genoeg. Vorige week las ik dit bericht over hoe schoolmeisjes In Nederland (!) uit alle lagen van de bevolking worden geronseld voor de prostitutie, hoe drugsbendes op whatever welke middelbare scholen jongeren werven voor koeriersdiensten.

13256119_1056161077788488_4666071913198489320_nDit bericht stemde me droevig. Pfff… Hoe zoiets klein begint, hoe ze vast komen te zitten in een klem. Hoe triest, heftig en beangstigend. Maar je kent me. Er kwam meteen al van alles bij me op. Wat ook wij zelf NU al kunnen doen om onze kleineriken hiervoor te behoeden. Want NU is de tijd om te handelen. Hoe oud je kleineriken ook zijn. Dit is precies het moment om het verschil te maken.

Leg NU die stevige basis. Geef jezelf de kans om erin te groeien, daarmee geef je kleinerik de kans met jou mee te groeien. In verbinding, in zelfvertrouwen en standvastigheid. Want dat is what de world needs now: verbinding, zelfvertrouwen, standvastigheid.

Ik ga het niet bij de scholen, de oveheid, de gemeentes en de politie zoeken. Daar heb ik geen invloed op. Ik ga het bij mezelf zoeken, vooral als moeder. En ik ga jou tips en tools geven om die stevige basis in het inzicht, de verbinding en het zelfvertrouwen en standvastigheid van je kleinerik ook te verwezenlijken. Want als ik dit artikel lees, zie ik nog genoeg kansen voor ons:

Blijf in verbinding

Neem verantwoordelijkheid en regie in lastige gesprekken

Heb je kleinerik in zicht

Ben er, vooral emotioneel

Geef ze een authentiek, zelfbewust en stevig zelfbeeld mee

Laat niet om de buitenkant, maar om het gevoel dat je over jezelf hebt, gaan.

Ja. Leuk, Matty. Maar hoe dan? 

Geef me de tijd, open je mailtjes de komende weken en ik stuur je mijn what the world needs now GLUNDERtips. Daarin krijg je praktische tools en tips om op een lekker praktische manier inzicht te krijgen in je kind en verbinding te houden. Ik hou het klein, haalbaar en licht en geef je steeds de kans er iets opjejijst van te maken. Zo zorg jij ervoor dat je met het openen van de mailtjes iets steviger de toekomst in gaat.

Ik ga wel snel, dus wacht niet te lang met het openen van je mail. Dat is alles dat ik van je vraag.

koekjes bakken op z’n Matty’s (als een zwierige chaoot dus)

I suck, at koekjes bakken. Enorm! Maarja, ik heb er hier twee rondlopen die er wel van houden. Gelukkig is er soms een tante of een oma die het met ze doet. Maar eigenlijk, het zal wel een ego-dingetje zijn, gunde ik mezelf ook die glunderende koppies als die koekjes uit de oven komen. Dus ineens hoorde ik mezelf op een vrijdagochtend afspreken dat we ‘vanmiddag koekjes gaan bakken’. Huh? Matty? Wat zeg je nou?

Luid gejuich van Mevrouw van 5 en Meneer van 3. Dat hielp al wat.
ik: ‘Maar, eh, ik ben er niet zo goed in. Dus ik ben benieuwd of het gaat lukken.’ (indekken die hap!)
Mevrouw van 5: ‘Ja, maar mama, als je het oefent word je er vast beter in.’ (Vast wat eigen belang, maar mijn groeimindset was ermee aangezet. Gotta love er!)

En nee, het zal heus niet moeilijk zijn. Als je precies bent, is het een makkie. Maar voor een zwierige chaoot als ik, is het best lastig dat de afwegingen van boter, meel en suiker zo nauw komen. Dus ik maakte het mezelf iets gemakkelijker, met een klant-en-klaar  pakje. Waar ik vervolgens alsnog boter aan te moest voegen. Tja…

Ik deed het op z’n Matty’s: ik deed maar wat. Maar vooral: ik keek. Naar plakhanden. Naar koekjesdeeg in wording. Ik voegde nog wat boter toe. En nog wat koekdeegmix. Verwarmde de oven voor. Moedigde aan. Poetste de vloer. Had geduld. En ja, daar ontstond heus koekjesdeeg, onder de handen van Mevrouw en Meneer.

De rest was een makkie. En een pretje. De glunderkoppies waren helemaal voor mij! En bij mij van binnen ook een glunderkop, door mijn eigen mini-groei. Tssss, ik kan best koekjes bakken. Ha!

Wat is er nou eerder; de groei of de glunder? Eerlijk gezegd kom ik er niet helemaal uit. Maar misschien hoeft dat ook niet. Misschien is het juist de magische wisselwerking waarbij deze twee elkaar zo mooi tot hun recht laten komen. Dat je gaat groeien van een glunderen. En gaat glunderen als je groeit. Mooi toch!

Het heeft iets van een wonder, wat de groeimindset met mij doet. Het laat me glunderen. Tussen alle bedrijven door. Elke dag weer opnieuw. Soms heel klein hoor. Maar dat zijn ook lekkere glunders! En ik durf met stellige zekerheid te zeggen dat dat doorwerkt, op de kinderen om mij heen. Thuis, in de praktijk of mijn 23 kleuters.

Misschien is dat wel wat ik het liefste voor jou wens, << Test voornaam >>, dat jij ook tussen de bedrijven door kunt groeien en glunderen. Het geeft vertrouwen, motiveert me om nieuwe dingen aan te pakken. Laat me jou helpen je groeimindset aan te zetten, zodat jij en … Lees meer

Kijk ook hier, op instagram hoe ik elke dag weer opnieuw, tussen alle bedrijven door aandacht geef aan groeien en glunderen.

GOUD in mijn eigen handen

Afgelopen zomer, we waren op vakantie. Een heerlijke avond achter de rug, met de hele camping samen gegeten aan lange tafels en kampvuur met marshmallows op het eind. Zo eentje uit de boekjes. Te mooi, te fijn. Maar ook te indrukwekkend voor onze Meneer van 3. Hij genoot. Dat zeker. Maar lag vervolgens de hele nacht te woelen, zag alle hoeken van zijn slaapzak, zijn luchtbed en uiteindelijk van ons bed. Met kopstoten en voeten in mijn gezicht tot  gevolg.  Boos worden hiep niet. Stevig vasthouden hielp niet. Tot ik me daar midden in de nacht realiseerde dat het gewoon teveel was geweest voor dat mannetje. Te mooi, te fijn. Maar ook te indrukwekkend. En wat kon hij met die indrukken? Die zaten opgesloten in zijn lijf. Ik had de oplossing, gewoon in mijn eigen handen; kindermassage.

In de huid zitten receptoren die bij prikkeling oxytocine aanmaken  en het adrenaline  verminderen. Ofwel: kindermassage verhoogt de rust in het lichaam en verlaagt de stress. Bovendien zorgt de oxytocine voor een flinke dosis verbondenheid. Goud!

Die keer deed ik het die nacht nog, meteen, door supersimpel stevig over zijn rug, buik, armen en benen te aaien. Maar het is ook een heerlijke manier om samen de dag mee af te sluiten. Je kind liggend in bed. Gewoon met pyjama aan. Jij vertelt een verhaaltje en maakt daarbij de massagebewegingen op de rug van je kind.

Het gaat er in ieder geval om dat je een verhaaltje voorleest en tegelijkertijd je kind masseert. Met een beetje geluk wil je kind het ook bij jou doen. Echt. Je voelt de verliefdheid op je kind toenemen! Het helpt ook jou uit je hoofd en in je lijf te komen. Je voelt je lichaam weer. Moet je nagaan wat dat met je kind doet, die in verhouding meer huid heeft dan wij en dus nog veel gevoeliger voor aanraking is.

Trouwens, we doen het ook vaak in de klas. De kinderen bij elkaar. Broers en zussen kunnen het ook bij elkaar doen. Gewoon zittend op de stoel. Over de kleren heen. Misschien vinden ze het even raar, maar je zult zien dat de meesten het uiteindelijk heel prettig vinden.

Ik heb hier een kindermassage voor je klaarstaan, over de herfst. Dus perfect voor nu! Ik ben benieuwd wat jij ervan vindt. Laat je ’t me hier weten?

Tot snel, groetjes!

groeimindset, hoe doe je dat?

Wat je nog (!) lastig vindt, kun je leren.

groeikaarten en schatgraversOf het nou de tafels, traktaties-maken, iemand taggen op Facebook of hoepelen is. En hoe heerlijk is het, om jezelf en de kinderen om je heen, hiervan te doordringen? Klinkt eenvoudig, is nog best ingewikkeld. En daarom ga ik je ermee helpen!

Want ik wéét dat jij het ook weet: we gaan het hardste glunderen als iets moeilijks eindelijk lukt. That’s why de groeimindset uitgevonden werd. Niet door mij. Door Carol Dweck. Het enige wat ik deed is hem begrijpelijk en gezellig maken voor jou. Zodat jij jezelf en de kinderen om je heen kunt laten groeien.

Maar hoe zorg je er nou voor dat het je ook lukt? Dat het echt in jouw systeem en in het systeem van de kinderen om je heen gaat zitten? Ook als je in de haast/irritatie/ik-ben-best-moe-aan-het-eind-van-de-dag/faalstand staat?

Door

groeimindsetvoor te leven, te laten zien hoe jíj alle facetten van de groeimindset beleeft. Inclusief de leermomenten dus hè! Je kind ziet, hoort en voelt alles van jou. Je kind downloadt je.
in het volle licht zetten: benoemen wanneer je facetten van de groeimindset om jullie heen ziet ziet (op tv, in boekjes, bij vrienden, in de natuur)
complimenteren: laat merken dat je facetten van de groeimindset bij de kinderen om je heen ziet

vragen stellen: over de stappen, inzet, fouten/leermomenten, wat wil je bereiken

-zoveel mogelijk te verNOGgen

Omdat het allemaal wel makkelijk lijkt, maar best lastig onthouden is. En omdat we heus allemaal wel willen, maar soms niet weten waar we ’t moeten zoeken.

Lukt het jou om te groeien in de groeimindset?

Ooit. En dit nu hier.

Untitled design (1)Soms blijf thuis met feestjes. Net als die ene keer. Die middag dat Mevrouw van 4 op de fiets stapt, zei dat ik haar los mocht laten. Die middag dat Mevrouw van 4 ineens een ‘fietsende kleuter’ werd.

Ik weet, ooit, is er stilte hier in huis. Dan zit ik hier, in mijn keurig opgeruimde woonkamer, met schone vloer en hoor ik enkel het geluid van geen-spelende-kinderen. Ook niet in de ochtend, als het buiten nog donker en dus nog een soort van nacht is.

Ik weet, ooit, graaf ik in mijn geheugen, en probeer ik het geluid te vinden van hun lachjes, hun verhaspelingen, hun moppers. Dan vraag ik me af hoe het met ze is. Hoe het alledaagse leven op hen reageert. En zij op het alledaagse.

Ik weet, ooit, bellen ze me, midden in de nacht, vanuit het café of vanuit een ver, ver land en ben ik zo ongelooflijk blij ze te horen. Dan lachen ze me uit om mijn sentimentele gedoe.

Ik weet, ooit, word ik wakker, uit mezelf. Hoor ik enkel het geneurie van een huis vol herinneringen. Dan denk ik aan nu. Ben ik mezelf dankbaar dat ik niet naar dat feestje ging, maar mee naar de speeltuin met de fiets. Dat ik het magische in het gewone vond. En ga ik feesten. Vier ik het leven waar ik voor koos. Met heel mijn hart.

Dit nu hier. Dit is het later waar ik van droomde. Intensief, bijzonder en vooral, zo tijdelijk.

glunderende-juf-alert!

12079569_919027004835230_6704888170793366931_nVanmiddag na school, vroeg Silke(5) me om mijn ogen dicht te doen. Ze was even in de weer en toen ik mijn ogen weer open mocht doen zat de opstekerketting om mijn nek. Omdat ze vond dat ik iets liefs had gezegd.

Wat is ‘ie mooi hè, onze opstekerketting? Ieder kind viltte een eigen kraal, wie een opsteker verdient krijgt de ketting om. De ketting reist in onze klas van nek naar nek. Vandaag kreeg ik ‘em dus. En voelde ik wat de opstekerketting met je doet. Veel!

kiekeboe!

Je hebt het jezelf vast wel eens tegen een kind horen zeggen: ‘Hee, waarom doe je nou zo? Zo ken ik je  helemaal niet…’

verstoppertjePff, dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden! Weet jij het? Waarom doet dat ene complimentje je zo goed? Waarom heb je zo’n zin in dat avondje uit met vrienden? Waarom krijg je kriebels in je buik bij het zien van je kind? Omdat er behoeftes mee worden vervuld! Bijvoorbeeld de behoefte om gezien te worden, plezier en verbinding.

Achter ieder gedrag gaat een behoefte schuil. En als die behoefte niet vervuld wordt, dan vraag je er wel om. Ja, dat doen wij. Ik, jij en kinderen. Met woorden, maar veel vaker nog met gedrag: Dat meisje dat rond sinterklaastijd over grenzen heen ging was op zoek naar duidelijkheid. Dat kind dat op het steeds de zandkastelen van anderen omgooide was op zoek naar contact. Dat jongetje dat wegliep van school wilde gezien worden.

 

Behoeftes kunnen onderverdeeld worden in behoefte naar

*betekenis (begrijp mij, doe mee, ik, kijk, zie mij, groei, snap, geloof, leer, ontdek, ik kan het, laat mij, probeer, wil, leg uit)

*gezondheid (raak aan, bescherm, beweeg, adem, rust uit, veilig, eet, drink)

*spelen (grapjes, plezier)

*autonomie (zelf, vrij)

*verbinding (laat zien, voel, samen, lief, help, respect)

*oprechtheid (eerlijk, vertrouw)

‘Die behoeftes spelen verstoppertje! En net als ieder kind, willen ze dolgraag gevonden worden. ‘

Die behoeftes spelen verstoppertje! En net als ieder kind, willen ze dolgraag gevonden worden. Aan ons om ze te vinden. Zoek de behoefte achter het gedrag. Als je weet wat de behoefte is, dan kun je samen bedenken hoe die vervuld kan worden. Reken maar dat dat wat zoekwerk kost! Maar het scheelt een hoop frustratie, het geeft richting en het helpt jou en het kind. Daar gaat het toch om?

mijn bitterzoete zomer

Let love rule, of: over hoe rauw verdriet ook mooi kan zijn

Bovengenoemde tegeltjeswijsheid was één van de favoriete wijsheden van mijn lieve mamsie. En nu is ze er lekker toch een beetje bij, gezellig toch! Vindt zij ook, weet ik zeker.

Bovengenoemde tegeltjeswijsheid was één van de favoriete wijsheden van mijn lieve mamsie. En nu is ze er lekker toch een beetje bij, gezellig toch! Vindt zij ook, weet ik zeker.

Ik durfde er nooit aan te denken, bang voor het verdriet en de donkerte die mijn leven zou gaan beheersen, maar deze zomer overkwam het me toch behoorlijk plotseling: ik verloor mijn moeder. Voor altijd.

Verdrietig was het, afscheid te nemen van mijn lieve, warme mamsie. Toch, ik ontdekte dat verdriet, hoe rauw ook, verschrikkelijk mooi kan zijn. Met lichtheid, vrolijkheid en zelfs geluk gepaard kan gaan. En echt, dat had ik niet gedacht.

Juist in deze tijd kon ik mijn ontvankelijkheid voor klein geluk goed gebruiken. Ik plukte oneindig veel dankbaarheidsbloemkes, van grijnzen tot blikken en woorden. Van intimiteit met mijn moeder tot verbondenheid met mijn broers, zus en vader.

Het was het lijstjes-maken dat me redde. Lijstjes met mooie momenten, met wat ik van haar geleerd heb, met herinneringen. De lijstjes schreef ik niet, ik tekende ze. Voor mij werkte het, omdat woorden soms niet toereikend zijn. Omdat het fijn is om even niet met mijn verstand bezig te zijn, maar met mijn hart.

De heftige week in het ziekenhuis en de daaropvolgende intense dagen van het Grote Afscheid veranderden mijn leven en mijn kijk erop. Het bracht me meer dan ooit terug bij de essentie: liefde, echtheid en dankbaarheid.  Daarom was het verwarrend genoeg niet alleen een heel verdrietige, maar ook een heel mooie zomer.

Heus, ik weet, ik ben er nog lang niet klaar mee. Het feit dat ze er niet meer is, dat ik die kleine dingen niet meer kan vragen, dat ik geen blikken meer uit kan wisselen, alles. Ik ben er nog niet klaar mee. Eerlijk, ik denk dat ik daar nooit klaar mee zal zijn. En ik hoop dat ik mezelf daar altijd de ruimte voor zal blijven geven.

Maar voor nu is het even genoeg. Ik merk dat ik weer zin heb om door te gaan. Met jou, met jullie, met alle online cursussen die steeds meer vorm krijgen en met  het helpen van kinderen, ouders en leerkrachten. Om manieren te vinden om weer te glunderen. En ja, als het mij lukt om dit verdriet met deze lichtheid, vrolijkheid en geluk te benaderen, dan moet ik jou daar toch ook bij kunnen helpen?

In één van de eenzame uren in het ziekenhuis kwam ik erachter dat mijn how-to-really-love-a-child-kaart meer dan ooit klopte: zó heb je lief. Of het nou om kinderen, vrienden, ouders of wie dan ook gaat.

Het hielp me door de zomer heen: de liefde, dankbaarheid en ontvankelijkheid voor klein geluk. Er is niet De Manier om ermee om te gaan. Maar voor mij werkte het. En bracht het toch de zoetheid van de zomer.