Tagarchief: focussen

groeimindset, hoe doe je dat?

Wat je nog (!) lastig vindt, kun je leren.

groeikaarten en schatgraversOf het nou de tafels, traktaties-maken, iemand taggen op Facebook of hoepelen is. En hoe heerlijk is het, om jezelf en de kinderen om je heen, hiervan te doordringen? Klinkt eenvoudig, is nog best ingewikkeld. En daarom ga ik je ermee helpen!

Want ik wéét dat jij het ook weet: we gaan het hardste glunderen als iets moeilijks eindelijk lukt. That’s why de groeimindset uitgevonden werd. Niet door mij. Door Carol Dweck. Het enige wat ik deed is hem begrijpelijk en gezellig maken voor jou. Zodat jij jezelf en de kinderen om je heen kunt laten groeien.

Maar hoe zorg je er nou voor dat het je ook lukt? Dat het echt in jouw systeem en in het systeem van de kinderen om je heen gaat zitten? Ook als je in de haast/irritatie/ik-ben-best-moe-aan-het-eind-van-de-dag/faalstand staat?

Door

groeimindsetvoor te leven, te laten zien hoe jíj alle facetten van de groeimindset beleeft. Inclusief de leermomenten dus hè! Je kind ziet, hoort en voelt alles van jou. Je kind downloadt je.
in het volle licht zetten: benoemen wanneer je facetten van de groeimindset om jullie heen ziet ziet (op tv, in boekjes, bij vrienden, in de natuur)
complimenteren: laat merken dat je facetten van de groeimindset bij de kinderen om je heen ziet

vragen stellen: over de stappen, inzet, fouten/leermomenten, wat wil je bereiken

-zoveel mogelijk te verNOGgen

Omdat het allemaal wel makkelijk lijkt, maar best lastig onthouden is. En omdat we heus allemaal wel willen, maar soms niet weten waar we ’t moeten zoeken.

Lukt het jou om te groeien in de groeimindset?

beeldbanken

instagram schatgraversHet was het kijken dat me redde.  Kijken naar de wereld en zien wat voor moois er om me heen gewoon al was.  Het spel waar ik vier jaar geleden samen met kindercoach-collega Greetje Welten aan begon, ‘Schatgravers’, stond op het punt gelanceerd te worden.  Reken maar dat ik  dankbaar was.  Absoluut! Maar jee, wat een werk.

Stuiterend ging ik door het leven. Van blijdschap, van onrust, van spanning. De kinderen in mijn klas waren druk. Wel 28 spiegeltjes die mij lieten zien wat ik uitstraalde. Thuis  deed ik mijn best om niet elke minuut in het spel te stoppen. Tel daarbij mijn praktijk en de trainingen op, en je begrijpt dat het nogal druk was.

Gelukkig was daar de beeldbank: eerder dit jaar had ik besloten een verzameling foto’s aan te leggen. Zodat ik op mijn website, bij de blogs en facebookberichten  eigen afbeeldingen  kon plaatsen om het vertelde te illustreren. Ik volgde een mini-foto-cursus en leerde anders kijken naar alledaagse dingen. Ik zag boeiende details, patronen, schaduwen en bijzondere uitsnedes. Zocht nieuwe perspectieven.

En steeds, als ik even voelde dat het stuiteren me teveel werd, keek ik om me heen. ‘Even beeldbanken dus.’ Thuis, in de klas, in de winkel. Overal kan er wel wat gebeeldbankt worden. Het liet me alledaagse taferelen omarmen en geluk halen uit het kleine. Het waren mini-oases van rust in de hectiek van mijn leven, mijn hoofd en mijn lijf.

Inmiddels is  ‘Schatgravers’ gelanceerd. De verkoop loopt en alle andere werkzaamheden hebben weer de plek in mijn leven gekregen die ze verdienen. Toch blijf ik beeldbanken. Omdat het me lekker dicht bij het hier houdt, omdat het me het heden in zijn volle glorie laat zien.

Om het klein geluk vast te blijven leggen, ben met een Instagram-account begonnen. Want daar zit volgens mij de one-size-fits-all-oplossing: aandacht voor de gewoon-bijzondere dingen van alledag. Of je er nou voor kiest ze te fotograferen, te noemen of zelfs gewoon alleen maar te denken, geef er je aandacht aan.  Op jouw manier.

gesprekstekening

gesprekstekeningKnettertrots op de gesprekstekeningen die gisteren door de kinderen gemaakt zijn tijdens de Ik-leer-leren-training op Montessorischool Breda. In de één op één coaching maak ik ze ook vaak met kinderen. Zo verhelderend en kracht-gevend. Ik ben er gek op! Meer info over Ik Leer Leren op www.ekkomi.nl/trainingen of mail me:matty@ekkomi.nl Wil je meer weten over gesprekstekeningen? Kijk dan hier.

10502126_674587292612537_5850230716954167454_n

10418321_674587229279210_3029971514634837387_n

10346618_674587255945874_50826000035035585_n

10443993_674587209279212_3533455210785103127_n

10410517_674587175945882_1973120728625735144_n

op de fiets

foto (10)‘Wat een gedoe!´ dacht ik, als ik weer eens een moeder zichzelf kromgebogen over haar stuur en met met wind tegen zag ploeteren. Afmattend leek het me: zo’n  scherm voor, een gewicht voorop en een groter gewicht achterop. Oneerlijk ook, als ik een gezin zag waarbij en de vader lekker in zijn uppie fietste en de moeder zwaarbeladen ernaast. ´Dat ga ik later anders doen.’ Dacht ik. Toen.

‘Nog 3 weken.’ antwoordde  ik een paar weken geleden, steeds als ons peutermeisje me vroeg wanneer wij eindelijk weer eens op de fiets gingen. We hadden het zwaar samen, zo wachtend tot ons babyjongetje groot genoeg was om stevig te zitten. Plannen om hem voor in de fietsmand te stoppen werden gesmeed. Samen de vrijheid tegemoet . Maar verstandig als ik ben, koos ik ervoor de tijd geduldig af te wachten. En ach, zei Godfried Bomans niet dat alle sprookjes zich bezighouden met verlangen? Bij het sprookjes-clubje wilde ik horen! Dus dan gewoon maar wachten, verlangen en dromen van het onbereikbare.

Vanzelf kwam de tijd naar ons  toe. Want eindelijk mochten we! Stoel-met-windscherm-en-baby voorop. Stoel-met-peuter achterop. En ik in het hemelse midden. De dag waarop we maanden hadden gewacht. Met zijn allen op de fiets en verder niets. Enkel wat trappen om te zorgen dat we niet omvallen. Fietsen naar de bieb, ons koffietentje of naar nergens. Meekijken met hem, verwonderd over de gewoon-bijzondere dingen die wij allang niet meer zien. Omringd door peutergezang en babygebrabbel. Dit is mijn later. Dat het een gedoe is, heb ik allang geaccepteerd. Afmattend? Nee joh! Fietsen met een baby en een peuter; inmiddels mijn Definitie van Geluk. Oneerlijk ja, dat wel. Nog steeds. Voor degene die alleen fietst dan.

Klein geluk zit overal. In bedrieglijk stiekeme hoekjes. Zoals fietsen met wind tegen.  De one-size-fits-all oplossing deze keer is haar te vinden in de dingen die toch wel gebeuren. Zoeken heeft geen zin. Om je heen kijken. Vinden. Daar gaat het om. Het komt vanzelf naar je toe.

(Deze column verscheen in juni 2014 in de Plaatina)

hongermonster

plaatina 5

plaatina mrt 2014

Nieuwe column in de Plaatina

3.48 uur. Zodra ik wakker word, wil ik dat ik niets gehoord had. Ik draai me om. Hoop dat hij terug in slaap valt. Wens dat dit een eenmalig huiltje is. En droom van stille nachten.

Niet dat hij er zich iets van aantrekt, waarom zou hij. Het hongermonster heeft zich meester van hem gemaakt. Ik probeer het monster weg te jagen. Door heel zacht te roepen dat nachten bedoeld zijn om te slapen. En dat hij dat heus ook wel weet. Maar nee, het hongermonster kermt genadeloos. Dus zit er niets anders op dan mezelf uit bed te hijsen om een flesje warme melk te maken. Grommend.

Zijn leeftijd neemt toe. En daarmee de rode cijfers op de wekker. Met de week wordt hij later wakker. Half vijf, vijf uur, half zes. Toch blijf ik hopen, wensen en dromen. Om mezelf steevast terug te vinden met een melkdrinkende baby. Langzaam dringt  tot me door dat dit het is. Hij heeft honger. Ik moet er ’s nachts uit. Maar hé, het is een baby. En wat voor  één! De mijne. De liefste. De wonderste.  Dit is het rauwe randje van de werkelijkheid. Het bewijs van het uitkomen van mijn dromen. Misschien wordt het tijd om de natuurkrachten gewoon maar eens te aanvaarden…

´s Nachts wordt hij niet meer wakker. Maar wel godsgruwelijk vroeg op de ochtend. Mijn grommen heeft plaatsgemaakt voor ademen. Met geduld, zonder verwensingen en gesputter. Zo lukt het me om kleine sprankeltjes te vinden. Sprankeltjes van rust en kalmte . Het doet er niet toe dat het moeilijk is. Het doet er niet toe dat het midden in de nacht is. Het doet er niet toe. Het is gewoon zo. Het is. Hij huilt. En ik ben.

Volgens mij is dit er weer één, een one-size-fits-al-oplossing: Stop met strijden en verzoen je met de feiten. Of het nu het verkeer, het weer of de immer volle wasmand is. Het is gewoon zo. Adem in, adem uit en accepteer. Misschien komt er zelfs wel een sprankeltje naar je toe.

eigenwijsjes

Steeds vaker kom ik ze tegen: heel veel gezinnen hebben ze thuis en op de scholen waar ik kom liggen ze in het laatje van de juf of meester: de Eigenwijsjes. Tegelijkertijd merk ik dat ze nog veel effectiever ingezet kunnen worden. Hoe? Dat lees je hieronder.

Voor wie de Eigenwijsjes nog niet kent, eerst een korte uitleg: een doosje met 52 kaartjes. Op ieder kaartje staat een krachtig zinnetje Het zinnetje is een korte wijze boodschap aan het kind. Bewust geschreven in de ik-vorm, zodat het kind de zin meteen van zichzelf kan maken. Deze zin kun je in gedachte te houden en geeft kracht. En ook aan de beelddenkers is gedacht, want bij iedere zin staat een bijpassend plaatje. En ik merk dat vooral kinderen daar érg van gecharmeerd zijn. Bovendien helpt dit om het zinnetje beter te onthouden.

Voorbeelden van zinnen zijn:’Ik mag verdrietig zijn’, ‘Ik kies mijn eigen weg ‘Ik mag hulp vragen’ en ‘Ik verander wat ik anders wil.’ Zoals je leest zijn de boodschappen troostend, steundend, positief geformuleerd en divers. En dat zit dus allemaal in één doosje voor een tientje. Het leuke is, dat de gebruiksmogelijkheden ook ontzettend divers zijn. Nóg meer waar voor een tientje. Ha, dat willen we wel toch?

14 manieren om met de eigenwijsjes te werken

 

Met groepen, bijvoorbeeld in een klas of een gezin:

  1. Trek (blind) een Eigenwijsje van de dag of week, per persoon verschillend of voor de hele groep dezelfde.
  2. Bespreek gedurende de dag of week het Eigenwijsje : wanneer zag je het vandaag, waarbij heeft het je geholpen, wanneer had je eraan willen denken,…
  3. Bedenk samen of alleen een (strip)verhaaltje bij het Eigenwijsje .
  4. Maak samen of alleen een tekening bij het Eigenwijsje .
  5. Trek er (blind) één voor iemand anders in de groep.
  6. Kies een Eigenwijsje als gespreksstarter voor een lastig onderwerp.
  7. Kies er één uit en geef die aan iemand bij wie die past.
  8. Trek er (blind) één  en noem iemand die nu niet in de groep zit die je het toewenst.
  9. Leg de Eigenwijsjes klaar, zodat ieder kind er één kan trekken als hij daar behoefte aan heeft.

 

Eén op één, bijvoorbeeld in de kindercoachpraktijk, de logopedist of bij RT:

  1. Kies een Eigenwijsje uit die op dit moment bij je past.
  2. Kies als volwassene een stapel Eigenwijsjes speciaal voor het kind laat hem kiezen welk eigenwijsje op dit moment kan helpen.
  3. Kies als volwassene een stapel Eigenwijsjes speciaal voor het kind en laat hem blind trekken.
  4. Kies een Eigenwijsje als gespreksstarter voor een lastig onderwerp.
  5. Kies een Eigenwijsje voor elkaar.

Dus ja, zó eenvoudig, maar o zo doeltreffend! Wanneer je de Eigenwijsjes optimaal gebruikt bevorderen ze de autonomie, stimuleren weerbaarheid, maken een hoop bespreekbaar, dragen bij aan tolerantie en geven de verantwoordelijkheid terug aan het kind. Ze doen dus een hoop.

Een moeder schreef op Ekkomi’s facebookpagina: ‘Werkt echt om de gevoelens en thema’s van je kinderen te doorgronden. Dat “ik ben veilig” en “ik mag boos zijn” echt wat anders kan betekenen dan wat je in eerst instantie denkt… Hoe het toch mogelijk was dat onze middelste zoon dagen achter elkaar ( na goed schudden) steeds dezelfde kaart trok..’

Het zou me niets verbazen als jij nog meer gebruik-suggesties hebt. Is dat zo? Deel ze dan NU op mijn facebookpagina. Zo kunnen anderen er ook van profiteren. Dan zie ik je daar wel, hè?!