Tagarchief: gedachten

de ontdekking van mijn leven

De flik-flak. De tennis-opslag-service. Tennis hoe dan ook. Het elementaire systeem. De noot houden. Ze hebben met elkaar gemeen dat ik het niet kan. En niet een beetje niet, ik ben een ramp op die gebieden. En op nog zoveel andere gebieden. Ik stuntel en blunder.

Ik blunderde ooit ook grandioos in het foto’s maken. Tekende stuntelend. Maar zes jaar geleden kwam er een klein meisje in mijn buik wonen, ontdekte ik het bloggen (eerst over haar, later ook zakelijk) en wilde ik dat opleuken met eigen foto’s. Om daar nou steeds een ander voor te vragen… Dus ik ging zelf maar aan de slag. Stuntelend. Blunderend. Ik dook erin en nu heb ik mijn instagramaccount omdat ik glunderend fotografeer! En er heus best een beetje goed in ben. Nee, dat hier op te schrijven voelt niet heel comfortabel, maar het is wel zo. Dus ik doe het lekker gewoon. Ha!

Op ongeveer dezelfde manier ontdekte ik dat ik mezelf ook best kon leren tekenen. Handletteren. Vormgeven. Cursussen ontwikkelen. En dat na 14 jaar oudere kinderen lesgeven het kleuterjuf-zijn me prima afgaat. (Ik kreeg ooit een onvoldoende voor mijn stage.) Ik heb het allemaal geleerd. Stuntelend. Blunderend.  En uiteindelijk glunderend. Ik ben inmiddels gewend aan iets-niet-kunnen. En het leren.

Van mezelf te ontdekken dat ik ‘alles’ kan leren. Echt. De ontdekking van mijn leven.Het geeft vertrouwen, motiveert me om nieuwe dingen aan te pakken.  Precies waar de groeimindset voor staat.

Hoe gaaf zou het zijn, dit door te mogen geven aan jou, de kinderen om mij heen, de grote mensen om mij heen. Dus ben ik me ook hier maar eens in vast gaan bijten. Uitpluizen hoe ik dit, in eerste instantie voor mezelf, zo doenlijk mogelijk in de praktijk kon brengen. En ja, als ‘ie dan toch in mijn hoofd zit én ik inmiddels kan tekenen…

Ik kon dus bijna niet anders dan deze infographic te maken. Voor jou, de kinderen om jou heen, de grote mensen om jou heen.

De flik-flak. De tennis-opslag-service. Tennis hoe dan ook. Het elementaire systeem. De noot houden. Ze hebben met elkaar gemeen dat ik ze kan leren.  Al ben ik nu nog (!) een ramp op die gebieden. Ik hoef ze niet te leren. Ik ga andere dingen doen. Maar als jij iemand kent die dit wil leren, laat dan deze groeimindset zien. En maak samen met mij deze wereld een klein beetje hoopvoller. Dat zou gaaf zijn toch?

Hier kun je de groeimindset infographic in het groot zien en helemaal tot je nemen. En als je ‘m zelf op wil hangen, moet je hier zijn. Ik ben heel benieuwd wat ‘ie met jou doet! Laat je ’t me hier weten?

Tot snel,
groetjes!

de kracht van simpel

‘Maar dat zeggen wij toch ook al heel vaak tegen jou?’ Ouders zijn vaak verbaasd over hoe simpel de oplossing is die het kind met de gesprekstekening gevonden heeft. De gesprekstekening. Maakt ingewikkeld simpel.

gesprekstekening, de kracht van simpelZoals ik hier al schreef: gesprekstekeningen, ik ben er gek op! Wat gesprekstekeningen voor mij zo magisch maakt, is de eenvoud. Vaak gebeurt er zoveel in hoofden; hoofden van kinderen, van volwassenen, mijn hoofd, jouw hoofd, mijn hoofd. Ze zitten vol gedachten. En gedachten zijn magneten. Maar als je zoveel ingewikkelde, verschillende gedachten hebt, wordt dus ook al je energie overal heengetrokken. En that’s where de gesprekstekening comes in.

Op de afbeelding kun je eigenlijk al goed zien hoe je een gesprekstekening maakt. En het is bijna net zo simpel als op de afbeelding doet vermoeden. Ik gebruik de gesprekstekening in de Ik Leer Leren trainingen, trainingen voor ouders en leerkrachten en in de individuele coachconsulten.

gevoelens willen serieus genomen worden. Het fijne voor de ‘gesprekstekenaar’ is dat je door het uitpluizen van de rode gedachten erkenning geeft aan het vervelende. Vaak zijn we geneigd om die meteen de kop in te drukken. ‘ Nee joh, valt wel mee!’ of er meteen een groene gedachte tegenover te zetten. Maar juist het doordenken en het doorvoelen geeft ruimte. Want dat is het enige wat gevoel wil: serieus genomen worden. Net als gedachten, trouwens. Dat is alles. Stop je ze weg? Ha, denk maar niet dat ze wegblijven! Ze komen net zo lang omhoog tot je ze hun welverdiende aandacht geeft. Of zoals een deelneemster van een training een keer zei: ‘ Het zijn net kleine kinderen, het enige wat ze willen is aandacht. En als ze dat niet krijgen, gaan ze erom zeuren.’ Zo simpel is het.

Klik hier gerust op, dan wordt het groter. Uitprinten mag!

Klik hier gerust op, dan wordt het groter. Uitprinten mag!

Dus onderzoek je rode gedachten. Wat zijn de vervelende dingen waar je aan denkt bij … (vul hier je onderwerp in: fouten maken, mijn moeder, leren, vriendjes maken, concentreren,…) Als toehoorder vat je samen, vraag je door, maak je concreter. Je helpt met ordenen en erkent. Zo simpel is het.

Oké, heb je de rode gedachten en gevoelens uitgeplozen? Heb je ze opgeschreven, aandacht gegeven, doorvoeld en doordacht? Dan, pas dán (!), is het tijd voor de oplossing. De groene gedachte.

Sommige kinderen zoeken de groene gedachte in hun hoofd, maar even zo vaak hoor ik ‘ ja, dat weet ik dus niet’. Dan pak ik de eigenwijsjes erbij. De gesprekstekenaar zoekt passende eigenwijsjes, en we sleutelen er net zolang aan tot de gedachte helemaal klopt. Hoe je dat weet? Je hoofd weet het, je lijf weet het, jij voelt het. En dan weet je het. Zo simpel is het.

lekker in je vel kaartjesVervolgens zoek je de groene gevoelens erbij. Trouwens, gevoelens benoemen is een vak apart. Daarom gebruik ik daar de lekker in je vel kaartjes bij. Hoeven ze alleen nog maar de juiste eruit te pikken. Zo simpel kan het zijn.

Zo. gesprekstekening af?  En, welke groene gedachte spreekt je het meest aan? Die ga je dus denken! Ja, misschien is het wel een heel-erg-voor-de-hand-liggende. Maar het kind heeft hem zelf uitgekozen. Uit alle gedachten van de hele wereld. Helemaal zelf. Dat doet wat.

Zo simpel is het.

gesprekstekening

gesprekstekeningKnettertrots op de gesprekstekeningen die gisteren door de kinderen gemaakt zijn tijdens de Ik-leer-leren-training op Montessorischool Breda. In de één op één coaching maak ik ze ook vaak met kinderen. Zo verhelderend en kracht-gevend. Ik ben er gek op! Meer info over Ik Leer Leren op www.ekkomi.nl/trainingen of mail me:matty@ekkomi.nl Wil je meer weten over gesprekstekeningen? Kijk dan hier.

10502126_674587292612537_5850230716954167454_n

10418321_674587229279210_3029971514634837387_n

10346618_674587255945874_50826000035035585_n

10443993_674587209279212_3533455210785103127_n

10410517_674587175945882_1973120728625735144_n

op de fiets

foto (10)‘Wat een gedoe!´ dacht ik, als ik weer eens een moeder zichzelf kromgebogen over haar stuur en met met wind tegen zag ploeteren. Afmattend leek het me: zo’n  scherm voor, een gewicht voorop en een groter gewicht achterop. Oneerlijk ook, als ik een gezin zag waarbij en de vader lekker in zijn uppie fietste en de moeder zwaarbeladen ernaast. ´Dat ga ik later anders doen.’ Dacht ik. Toen.

‘Nog 3 weken.’ antwoordde  ik een paar weken geleden, steeds als ons peutermeisje me vroeg wanneer wij eindelijk weer eens op de fiets gingen. We hadden het zwaar samen, zo wachtend tot ons babyjongetje groot genoeg was om stevig te zitten. Plannen om hem voor in de fietsmand te stoppen werden gesmeed. Samen de vrijheid tegemoet . Maar verstandig als ik ben, koos ik ervoor de tijd geduldig af te wachten. En ach, zei Godfried Bomans niet dat alle sprookjes zich bezighouden met verlangen? Bij het sprookjes-clubje wilde ik horen! Dus dan gewoon maar wachten, verlangen en dromen van het onbereikbare.

Vanzelf kwam de tijd naar ons  toe. Want eindelijk mochten we! Stoel-met-windscherm-en-baby voorop. Stoel-met-peuter achterop. En ik in het hemelse midden. De dag waarop we maanden hadden gewacht. Met zijn allen op de fiets en verder niets. Enkel wat trappen om te zorgen dat we niet omvallen. Fietsen naar de bieb, ons koffietentje of naar nergens. Meekijken met hem, verwonderd over de gewoon-bijzondere dingen die wij allang niet meer zien. Omringd door peutergezang en babygebrabbel. Dit is mijn later. Dat het een gedoe is, heb ik allang geaccepteerd. Afmattend? Nee joh! Fietsen met een baby en een peuter; inmiddels mijn Definitie van Geluk. Oneerlijk ja, dat wel. Nog steeds. Voor degene die alleen fietst dan.

Klein geluk zit overal. In bedrieglijk stiekeme hoekjes. Zoals fietsen met wind tegen.  De one-size-fits-all oplossing deze keer is haar te vinden in de dingen die toch wel gebeuren. Zoeken heeft geen zin. Om je heen kijken. Vinden. Daar gaat het om. Het komt vanzelf naar je toe.

(Deze column verscheen in juni 2014 in de Plaatina)

hongermonster

plaatina 5

plaatina mrt 2014

Nieuwe column in de Plaatina

3.48 uur. Zodra ik wakker word, wil ik dat ik niets gehoord had. Ik draai me om. Hoop dat hij terug in slaap valt. Wens dat dit een eenmalig huiltje is. En droom van stille nachten.

Niet dat hij er zich iets van aantrekt, waarom zou hij. Het hongermonster heeft zich meester van hem gemaakt. Ik probeer het monster weg te jagen. Door heel zacht te roepen dat nachten bedoeld zijn om te slapen. En dat hij dat heus ook wel weet. Maar nee, het hongermonster kermt genadeloos. Dus zit er niets anders op dan mezelf uit bed te hijsen om een flesje warme melk te maken. Grommend.

Zijn leeftijd neemt toe. En daarmee de rode cijfers op de wekker. Met de week wordt hij later wakker. Half vijf, vijf uur, half zes. Toch blijf ik hopen, wensen en dromen. Om mezelf steevast terug te vinden met een melkdrinkende baby. Langzaam dringt  tot me door dat dit het is. Hij heeft honger. Ik moet er ’s nachts uit. Maar hé, het is een baby. En wat voor  één! De mijne. De liefste. De wonderste.  Dit is het rauwe randje van de werkelijkheid. Het bewijs van het uitkomen van mijn dromen. Misschien wordt het tijd om de natuurkrachten gewoon maar eens te aanvaarden…

´s Nachts wordt hij niet meer wakker. Maar wel godsgruwelijk vroeg op de ochtend. Mijn grommen heeft plaatsgemaakt voor ademen. Met geduld, zonder verwensingen en gesputter. Zo lukt het me om kleine sprankeltjes te vinden. Sprankeltjes van rust en kalmte . Het doet er niet toe dat het moeilijk is. Het doet er niet toe dat het midden in de nacht is. Het doet er niet toe. Het is gewoon zo. Het is. Hij huilt. En ik ben.

Volgens mij is dit er weer één, een one-size-fits-al-oplossing: Stop met strijden en verzoen je met de feiten. Of het nu het verkeer, het weer of de immer volle wasmand is. Het is gewoon zo. Adem in, adem uit en accepteer. Misschien komt er zelfs wel een sprankeltje naar je toe.

schatgraven in de educare

Ken je het blad de Educare al? Sinds een paar jaar ben ik er lid van, het is een blad vol inspiratie voor ouders, leerkrachten en iedereen die met kinderen werkt. Het gaat vooral om het zoeken naar manieren om kinderen op een prettige manier te laten worden wie ze zijn. Maar ook hoe je goed contact met kinderen kunt krijgen en bergen met ideeën om met kinderen te gaan doen, binnen of buiten. Bere-interessant dus, dat snap je.

Sinds iets meer dan een jaar ben ik niet alleen een trouwe lezer van dit heerlijke tijdschrift, maar schrijf ik er ook voor. Het katern, de vier midden-pagina’s, zijn van mijn hand. Alleen de tekst dan hoor, de eer voor de plaatjes gaat weer naar een aantal anderen. En het is steeds weer een genot om de Educare in de brievenbus te krijgen, het plastic eraf te scheuren en te zien hoe mijn artikelen er ‘ín het echt’ uitzien. Best trots ben ik erop! Kijk maar eens:

Daar word je vast nieuwsgierig van! Toch? Voor een linkje naar het nieuwste katern, van jan 2013, moet je hier maar eens klikken. Alle andere katernen kun je hier vinden. Maar als ik je een goede raad mag geven: word gewoon lid van dit blad, of vraag op zijn minst een proefnummer aan! Dan zie je vanzelf dat dit echt iets voor jou is. En kom ook eens langs op facebook, daar heb ik allerlei leuke dingen voor je klaarstaan.

eigenwijsjes

Steeds vaker kom ik ze tegen: heel veel gezinnen hebben ze thuis en op de scholen waar ik kom liggen ze in het laatje van de juf of meester: de Eigenwijsjes. Tegelijkertijd merk ik dat ze nog veel effectiever ingezet kunnen worden. Hoe? Dat lees je hieronder.

Voor wie de Eigenwijsjes nog niet kent, eerst een korte uitleg: een doosje met 52 kaartjes. Op ieder kaartje staat een krachtig zinnetje Het zinnetje is een korte wijze boodschap aan het kind. Bewust geschreven in de ik-vorm, zodat het kind de zin meteen van zichzelf kan maken. Deze zin kun je in gedachte te houden en geeft kracht. En ook aan de beelddenkers is gedacht, want bij iedere zin staat een bijpassend plaatje. En ik merk dat vooral kinderen daar érg van gecharmeerd zijn. Bovendien helpt dit om het zinnetje beter te onthouden.

Voorbeelden van zinnen zijn:’Ik mag verdrietig zijn’, ‘Ik kies mijn eigen weg ‘Ik mag hulp vragen’ en ‘Ik verander wat ik anders wil.’ Zoals je leest zijn de boodschappen troostend, steundend, positief geformuleerd en divers. En dat zit dus allemaal in één doosje voor een tientje. Het leuke is, dat de gebruiksmogelijkheden ook ontzettend divers zijn. Nóg meer waar voor een tientje. Ha, dat willen we wel toch?

14 manieren om met de eigenwijsjes te werken

 

Met groepen, bijvoorbeeld in een klas of een gezin:

  1. Trek (blind) een Eigenwijsje van de dag of week, per persoon verschillend of voor de hele groep dezelfde.
  2. Bespreek gedurende de dag of week het Eigenwijsje : wanneer zag je het vandaag, waarbij heeft het je geholpen, wanneer had je eraan willen denken,…
  3. Bedenk samen of alleen een (strip)verhaaltje bij het Eigenwijsje .
  4. Maak samen of alleen een tekening bij het Eigenwijsje .
  5. Trek er (blind) één voor iemand anders in de groep.
  6. Kies een Eigenwijsje als gespreksstarter voor een lastig onderwerp.
  7. Kies er één uit en geef die aan iemand bij wie die past.
  8. Trek er (blind) één  en noem iemand die nu niet in de groep zit die je het toewenst.
  9. Leg de Eigenwijsjes klaar, zodat ieder kind er één kan trekken als hij daar behoefte aan heeft.

 

Eén op één, bijvoorbeeld in de kindercoachpraktijk, de logopedist of bij RT:

  1. Kies een Eigenwijsje uit die op dit moment bij je past.
  2. Kies als volwassene een stapel Eigenwijsjes speciaal voor het kind laat hem kiezen welk eigenwijsje op dit moment kan helpen.
  3. Kies als volwassene een stapel Eigenwijsjes speciaal voor het kind en laat hem blind trekken.
  4. Kies een Eigenwijsje als gespreksstarter voor een lastig onderwerp.
  5. Kies een Eigenwijsje voor elkaar.

Dus ja, zó eenvoudig, maar o zo doeltreffend! Wanneer je de Eigenwijsjes optimaal gebruikt bevorderen ze de autonomie, stimuleren weerbaarheid, maken een hoop bespreekbaar, dragen bij aan tolerantie en geven de verantwoordelijkheid terug aan het kind. Ze doen dus een hoop.

Een moeder schreef op Ekkomi’s facebookpagina: ‘Werkt echt om de gevoelens en thema’s van je kinderen te doorgronden. Dat “ik ben veilig” en “ik mag boos zijn” echt wat anders kan betekenen dan wat je in eerst instantie denkt… Hoe het toch mogelijk was dat onze middelste zoon dagen achter elkaar ( na goed schudden) steeds dezelfde kaart trok..’

Het zou me niets verbazen als jij nog meer gebruik-suggesties hebt. Is dat zo? Deel ze dan NU op mijn facebookpagina. Zo kunnen anderen er ook van profiteren. Dan zie ik je daar wel, hè?!

blij met mij

Jee, wat overkomt me? Te druk om te bloggen?! Er zit van alles in mijn pen, maar ik heb even geen tijd om het eruit te halen. Nouja, wat in de pen zit, verzuurt niet. Ofzoiets dan..

Maar wees niet droevig, want ik heb een appetijtelijk goedmakertje voor je! Bij deze overhandig ik je mijn tweede pronkstuk, met de titel blij met mij. Ik verzeker je dat jij er ook blij van wordt! Nog blijer zul je worden als je het hele blad leest. Daarvoor kun je terecht bij deze winkels. Je kunt hier een gratis proefnummer aanvragen van dit inspirerend tijdschrift.

Intussen kun je ook eens een bezoekje brengen aan mijn facebookpagina, waar volop gaande is. En ik ben snel weer terug. In vol ornaat!